จริง ๆ แล้ว สิ่งหนึ่งที่เราเคยคิดเมื่อพูดถึงการเป็น "ครู" ก็คือ การทำใจ
ทำใจเมื่อต้องเข้าสอนเด็กที่คุยตลอดเวลา
ทำใจเมื่อเด็กถาม (อย่างกวนประสาท)
ทำใจเมื่อต้องรับ "ภาระ" ที่หนักอึ้ง (ทั้งเตรียมเนื้อหาการสอน เตรียมมุขที่จะเล่น เตรียมใจ ฯลฯ) เพราะว่า ครู มาจากคำว่า "ครุ" ที่แปลว่า หนัก
แต่นั่นก็เป็นสิ่งเล็ก ๆ ที่รู้สึกว่าต้องทำใจ

สิ่งสำคัญของการทำใจ ก็คือ เมื่อเราเห็นเด็ก หรือ ลูกศิษย์ ต้องจากลา
จริง ๆ แล้วรู้สึกยินดีไปกับเขาด้วย
แต่อีกใจหนึ่ง กลับรู้สึก "โหว่ง ๆ" ในใจ  (55  ไม่รู้จะอธิบายยังไง)
แต่รู้สึกแปลก ๆ พิกล

เคยเจอกันในชั้นเรียน ในห้องทำงาน บริเวณโรงอาหาร บางครั้งก็ตามห้างสรรพสินค้า
ได้พูดคุย ได้ทักทาย ได้จิกกัด และอื่น ๆ อีกมากมาย
แต่ตอนนี้..ไม่มีบรรยากาศอย่างนั้นอีกแล้ว

สำหรับนักศึกษาไทย หากไม่ได้ไปไหนไกล เราก็ยังคงได้พูดคุยกัน ได้แวะมาหากันบ้าง
แต่นักศึกษาจีนนี่สิ คงยากที่เราจะได้เจอกันอีก

นอกจากความรู้สึกโหว่ง ๆ ที่พูดมา ก็ยังมีความรู้สึก "อิ่มเอม"
โดยเฉพาะประโยคที่ว่า "หนูรักอาจารย์"
ไม่คิดว่าจะได้ยินประโยคอย่างนี้ เพราะด่ามันไปมากมายเหลือเกิน เคี่ยวเข็ญกันจนเหม็นขี้หน้ากันไป
แต่สุดท้าย มันดันบอกว่า "รัก" เรา

ในท้ายที่สุด เราก็พูดได้เพียงว่า
"ขอให้คุณโชคดี
สามารถนำความรู้ที่ได้รับไปปรับใช้กับการทำงานได้อย่างดี
และ
อย่าลืมคิดถึงกันบ้างนะคะ"


*ครูก็ด่าเพราะ "รัก" นะคะ 555
**ครูยินดีกับทุก ๆ ความสำเร็จของคุณนะคะ "คุณศิษย์ที่รัก"
***ก่อนหน้านี้ เคยได้ยินบ่อย ๆ ว่า อาชีพครูเป็นเหมือนเรือจ้าง อาจไม่ได้รู้สึกมากมายเท่าไหร่ แต่ตอนนี้เข้าใจมันมากขึ้นแล้ว เพราะได้ลงมาเป็นเรือตัวตนเองแล้ว เป็นเรือที่รับผู้โดยสารไปถึงฝั่ง เมื่อถึงฝั่งแล้ว ก็ต้องวนไปรับผู้โดยสารใหม่ อีกครั้ง และ อีกครั้ง...อย่างนี้เรื่อยไป
****แต่ก็ดีใจที่ได้เป็นเรือลำนี้นะ

Comment

Comment:

Tweet

จากเบื้องลึกของผู้(แอบ)พัฒนาชาติ...Hot! Hot! Hot!

#2 By !@Leaderdevil-demon@! on 2010-03-14 10:45

big smile แม่พิมพ์ของชาติ Hot! Hot! Hot! Hot! Hot!

#1 By JMSK on 2010-03-14 10:33